Παιδιά που κοιτούν τον ουρανό

Βλέπω γύρω μου παιδιά που ξυπνούν και κοιτούν τον ουρανό. Το μόνο που θέλουν είναι να αγαπούν, να χορεύουν, να τραγουδούν, να ζουν, να μαθαίνουν και να μοιράζονται. 
Και μετά μου λένε ότι τα παιδιά αυτά έχουν διαγνωστεί, λέει, με κατάθλιψη, μανιοκατάθλιψη, ψυχώσεις, διαταραχές προσωπικότητας και μπλα μπλα μπλα. Και σκέφτομαι: «Αυτά τα παιδιά; Μα μόνο τον ουρανό κοιτάνε!»
Έχουν άγχος λέει. Έχουν αρνητικές σκέψεις. Δεν μπορούν να βρουν τον λόγο για να ζήσουν. Δεν θέλουν να ξυπνήσουν το πρωί. Δεν θέλουν να ξεκινήσει η μέρα τους. Δεν θέλουν και να κοιμηθούν ίσως. Ακούν φωνές και βλέπουν παντού γύρω τους σημάδια.
Αυτά τα παιδιά; Μα σας λέω, τον ουρανό κοιτάνε.
Μετά θυμάμαι. Τα παιδιά αυτά δεν θέλουν να κοιτάξουν τη γη. Τι να δουν; Πόσο να αντέξουν; Πώς να επιβιώσουν, όσο ιδανικά ονειρεύονται;

Παιδιά, ακούστε:
Ένα ταξίδι είναι. 
Η ζωή είναι στη γη. 
Οι φωνές, ίσως αλήθεια να έρχονται από τον ουρανό.
Ναι, παιδιά, μπορεί να καταλαβαίνετε αυτά που δεν καταλαβαίνουν άλλες και άλλοι.
Όσα ονόματα και να δώσουμε σ’ αυτά που μας συμβαίνουν, θυμηθείτε, δεν είναι όλα δικά μας, αλλά και είναι. 
Δεν πειράζει, παιδιά.
Νιώστε τα πόδια σας στη γη.
Περπατήστε με πόδια ξυπόλητα. 
Δείτε τι φυτρώνει μες τις ερημιές. 
Εδώ είναι η ζωή.
Είμαστε.

Μ.Χ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *