Διά βίου πρωταθλητισμός

«Διά βίου πρωταθλητισμός» ή «Υπερβάσεις με το ζόρι!»

Έχετε ποτέ τσακώσει τον εαυτό σας, να αναρωτιέται τι γίνεται με τους στόχους που βάζουμε στη ζωή μας;

Δηλαδή, να μην είναι και τόσο ρεαλιστικοί οι στόχοι και να τους συγχέουμε με υπερβάσεις που εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας, χωρίς να υπάρχει οπωσδήποτε κάποιο επείγον θέμα να τρέχει;

Τις προάλλες λοιπόν, που έβγαζα αμέριμνα τον σκύλο μου βόλτα, με χτύπησε ύπουλα η επίγνωση στο κεφάλι.

Άρχισα να «ζαλίζομαι» και να αναρωτιέμαι:

«άραγε, με τι τρόπο βάζω τους στόχους στη ζωή μου;»

Υποπτεύομαι ότι έχω κατά κάποιο τρόπο υποβάλει τον εαυτό μου στη δοκιμασία ενός ιδιότυπου πρωταθλητισμού και, μάλιστα, χωρίς τη βοήθεια συμπληρωμάτων διατροφής και έμπειρου προπονητή!

Έτσι, σκέτα και σκληρά.

Μου ήρθε η εικόνα του «μηχανισμού»:

Πρώτα ο στόχος,

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ,

γιατί ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ

ή

ΤΙΠΟΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΝΑ ΔΕΧΤΩ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

Δηλαδή, φιλοδοξία, ναρκισισμός, κομπλεξισμός, αλλά και αυταρχισμός και σκληρότητα, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους ή, ακόμα χειρότερα -γιατί πάντα υπάρχει και κάτι χειρότερο-,

ΝΑ ΜΗ ΜΑΤΑΙΩΣΩ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!

Εεεε; Πώς το ακούτε αυτό; Ο ορισμός της ανελευθερίας!

Επαναλαμβάνω, λοιπόν: πρώτα ο στόχος, μετά ακολουθώ εγώ, και κάπου στο τέλος οι ρεαλιστικές μου δυνατότητες.

Μέχρι τότε δεν με βλέπω, δεν υπάρχω!

Είμαι εγώ και το νοητικό μου κατασκεύασμα, ασορτί, πακέτο.

Και μετά; Τρεχάτε ποδαράκια μου!

Προετοιμασίες με deadline που έχει λήξει χθες!

Κολύμπι σε βαθιά και παγωμένα νερά,

ποδηλασία μεγάλων αποστάσεων,

τρίαθλο, κατάβαση-ανάβαση πλαγιάς, ορειβασία κ.λπ.

Μετά βέβαια απ’ όλα αυτά, εάν επιβιώσω, θέλω δεν θέλω θα την αποκτήσω την εμπειρία, όμως θα χρειαστώ και μια ομάδα αποκατάστασης, αποτελούμενη από: ορθοπεδικούς, φυσικοθεραπευτές, καρδιολόγους, νευρολόγους (ψυχιάτρους δεν θα πω, καλά είναι να το αποφύγω αυτό) κλπ.

Και αφελέστατα λες, «τα κατάφερα!» Ή «δεν τα κατάφερα τόσο καλά» ή «με αδίκησαν οι κριτές» ή «δεν αναγνωρίστηκε η υπέρβασή μου γιατί με έβαλαν στο ίδιο τσουβάλι με τους προπονημένους» κ.λπ.

Δηλαδή, χάος!

Μετά, τράβα βρες την άκρη από πού ξεκίνησε όλο αυτό…

Συντρίβεσαι και φταίει όλο το σύμπαν (εκτός από σένα), γιατί δεν σου αναγνώρισε κανείς τις προσπάθειες!

Δηλαδή, είμαστε με τα καλά μας;

Έλεος, σταμάτα, ξεκουράσου, και αφέσου λίγο να σε αφουγκραστείς και να σε νιώσεις!

Σ’ αγαπώ

 Ειρήνη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *