NIMBY

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι εκεί που δεν είχα τι να κάνω, είπα κάτι, τύπου «δεν δίνω ό,τι έχω και δεν έχω σ’ εκείνους τους άθλιους τύπους για να πεταχτώ μέχρι τα κάτεργα – καταυλισμούς υποδοχής που έχει δημιουργήσει η Ευρώπη;» ή «δεν βάζω ενέχυρο τον εαυτό μου για καμιά 30αριά χρόνια, για να στείλω τα παιδιά μου μακριά από την κόλαση»;

Σίγουρα δεν ήταν καθόλου σώφρον εκ μέρους μου να γεννηθώ στο Σουδάν. Αλλά ούτε στο Κογκό, στο Μάλι, στη Συρία ή στη Νιγηρία και σε δεκάδες άλλες περιοχές που ίσως ούτε καν να γνωρίζεις κατά πού πέφτουν στον χάρτη σου ήταν σωστό να γεννηθώ τελικά. Ήταν αγένεια εκ μέρους μου. Το παραδέχομαι και τώρα ψάχνω τρόπο να επανορθώσω!

Είμαι βλέπεις αυτό το καταραμένο 1% του πλανήτη, το οποίο πρέπει να εγκαταλείψει αναγκαστικά τον τόπο του και κανένας δεν το θέλει! Θέλω να ζήσω; πρέπει να μετακινηθώ. Για την ακρίβεια, να ξεριζωθώ από εκεί που μέχρι χτες ζούσα μια χαρά (οκ, και δυο τρομάρες – αλλά πάντως ζούσα).

Έφυγα λοιπόν όχι μια ωραία ημέρα, αδερφέ μου, αλλά μια νύχτα κακή, ψυχρή κι ανάποδη, γλυτώνοντας από του Χάρου τα δόντια και δίνοντας συχνά ό,τι είχα και δεν είχα σε εγκληματίες επικηρυγμένους για να περάσω – αν είχα τύχη αρκετή – απέναντι.

Βασικό ότι οι χώρες οι πολύ πολύ ανεπτυγμένες – κυρίως αυτές που αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα – έχουν λίγο μπερδέψει το πλαίσιο αυτών των δικαιωμάτων και το έχουν επεκτείνει κάπως, ώστε να θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους όχι μόνο το να ανακατεύονται, αλλά και να ενορχηστρώνουν τους πολέμους και πάντως να μην τους σταματούν εάν δεν πάρουν αυτό που θέλουν.

Και αυτά που θέλουν συνήθως είναι όλος ο παραγωγικός πλούτος. Για παράδειγμα πετρέλαιο, ουράνιο, κοβάλτιο, διαμάντια, όλως τυχαίως φυτρώνουν εκεί που γίνονται τα πιο φρικτά αιματοκυλίσματα του πλανήτη. Κάπως δεν μπορούν να πιάσουν μια χούφτα αντάρτες, κάπως δεν συνεννοούνται μεταξύ τους, κάπως αυτοί που κυβερνάνε είναι δικτάτορες στυγνοί… ενώ περιέργως αποσιωπείται ότι αυτοί – οι πιο τρισχειρότεροι, οι πιο εκδικητικοί και απάνθρωποι, οι πιο εγκληματίες – εξυπηρετούν και τα καλύτερα συμφέροντα (των καλυτερότερων πάντα χωρών).

Πάντως όχι τα δικά μου. Εγώ σε αυτές τις χώρες ζω, είτε πεθαίνοντας ενωρίς από την πείνα είτε κάτω από το όριο της φτώχειας είτε σε συνθήκες τρομοκρατίας είτε αντιμετωπίζοντας διαρκώς την απειλή, αλλά και την πράξη της σφαγής, του βιασμού, της εξαθλίωσης, της δουλείας.

Και επειδή τυχαίνει να μη γνωρίζεις… πόλεμος δεν είναι μόνο να πέφτουν μπόμπες δεξιά και αριστερά και να τρέχουμε στα λαγούμια να σωθούμε. Ούτε μόνο να σφάζει ο ένας τον άλλον και να τρέχουν ποτάμια τα αίματα. Εδώ ευδοκιμούν όλες οι φρικαλεότητες και παρελαύνουν οι πιο σκοτεινές στιγμές του ανθρώπου. Μπορείς να φανταστείς τι συνοδεύει την ανυπαρξία κανόνων και ορίων, την εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, τη μαύρη αγορά, την ατιμωρησία, τις περίεργες δοσοληψίες και γενικά τις παντελώς έκρυθμες καταστάσεις;

Αλλά κάπως πρέπει να ζήσουν και οι βιομήχανοι όπλων. Εγώ τη σέβομαι απόλυτα την ανάγκη του βιομηχάνου. Κάπως πρέπει να ζήσει κι αυτός. Δεν γίνεται πχ να έχεις ένα ολόκληρο εργοστάσιο όπλων και να μην ξέρεις τι να το κάνεις. Δεν γίνεται να κατασκευάζεις βομβαρδιστικά τελευταίας τεχνολογίας και να μην ξέρεις πώς να τα διαθέσεις. Να έχεις προσλάβει ειδικούς επιστήμονες, να έχεις δημιουργήσει το απόλυτο υπερόπλο και να πρέπει να τελειώνει ο πόλεμος… Για να μην σχολιάσω τι θα γίνει με τα ήδη αδιάθετα που υπάρχουν στις αποθήκες. Μπείτε λίγο στη θέση του CEO μιας τέτοιας επιχείρησης. Πώς θα κάνει meeting ο άνθρωπος αυτός με τέτοια ήττα στο προφίλ του; Πώς θα αντιμετωπίσει την αποτυχία του μπροστά σε τόσους συμβούλους; Τέλος, πώς θα αντικρύσει το boss στον απολογισμό της χρονιάς; Ανθρώπινα ερωτήματα παιδιά είναι αυτά και σημαντικά.

Για να μην πω για όλες αυτές τις πολυεθνικές στις οποίες καταλήγουν οι πολύτιμες πρώτες ύλες. (Γιατί προς όφελος της χώρας δεν πάει ούτε δράμι. Αλλιώς θα είχαμε να φάμε κι εμείς κάτι τουλάχιστον…). Για παράδειγμα, βλέπει η μία πολυεθνική την άλλη να παίρνει φτηνό κοβάλτιο. (Πώς γίνεται το φτηνό κοβάλτιο; Στη μαύρη αγορά του πολέμου, με παιδική δουλεία και εξαθλίωση, ή στην καλύτερη περίπτωση παιδική εργασία και στυγνή εκμετάλλευση.) Όχι, έλα στη θέση αυτής της ανταγωνίστριας εταιρείας! Πώς νιώθει… και κυρίως τι θα κάνει; Πώς θα το ξεπεράσει; Τι πρέπει να κάνει για να έρθει στον πολύ κόσμο (σ’ εμένα, σ’ εσένα) φτηνό (και ακόμα πιο φτηνό, αλλά και ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΗΝΟ) κινητό, υπολογιστής, laptop…, ώστε και οι εξαθλιωμένοι των καλυτερότερων πατρίδων να μπορούν να αγοράσουν;

Εδώ είμαι, ναι. Να πάω πού; Not in my back yard λένε όλοι. Ναι, ρε φίλε, αλλά στο δικό μου back yard έχει μόνο ερείπια και πτώματα… Κι εγώ στο φωτίζω αυτό και σου λέω ότι πέρα από τη δική μου ευθύνη ο κόσμος που κτίζεις δεν σκοτώνει μόνο εμένα, σκοτώνει κι εσένα… Ο κόσμος σου μου επιτίθεται. Αυτός λειτουργεί με τρόπο που οι εταιρείες (βλ. και κυβερνήσεις) ξεπουλάνε τη δική μου ζωή (σιγά σιγά και τη δική σου). Αυτός λειτουργεί με τρόπο που καταβροχθίζει ψυχές.

Εγώ μπορεί και να ‘χω ήδη πεθάνει. Εσύ;

Για την αντιγραφή: Μαριόν ντε Ποντι(γ)ιάρ

One thought on “NIMBY

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *