Πραγματικόπιτα

Η «πραγματικόπιτα» που βιώνουμε εξωτερικά και εσωτερικά μοιάζει να δημιουργείται, να διαμορφώνεται και να καθορίζεται από την άνιση μεν, όλων μας δε, συμμετοχή. Είμαστε μέρος ενός πολύπλοκα αλληλεξαρτώμενου και αλληλεπιδρώμενου συστήματος. Ενός αέναου γίγνεσθαι. Νομίζω πως ακόμα και αν συνειδητά παραιτούμαστε από τη συμμετοχή μας, η απουσία μας και η σιωπή μας είναι συμμετοχή έστω και μικρής βαρύτητας.

Η κατανόηση της «πραγματικόπιτας», η εξήγηση του κόσμου που ζούμε και του πώς λειτουργεί, καθώς και η αναζήτηση της θέσης μας μέσα σε αυτόν και τις καταστάσεις του, φαίνεται να είναι μια συνεχής προσπάθεια ταξινόμησης, αξιολόγησης και κριτικής των όσων συμβαίνουν βάσει δύο δομικών σχημάτων, καθοριστικών όσο και αρχέγονων. Το σχήμα του διπόλου: άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, όμορφο-άσχημο, ωφέλιμο-άχρηστο κ.λπ. και το σχήμα που ξεπηδά από την ιεράρχηση: ιεραρχία στα φύλα, στην οικογένεια, στην παιδεία, στις θρησκείες-ιεροσύνη, στον στρατό, στην πολιτική, στην τέχνη, στην εργασία, στα επαγγέλματα, στις αμοιβές, στην εμφάνιση, στην ευφυΐα, στην κοινωνική, επαγγελματική, οικονομική καταξίωση, στην αγωνιστικότητα, στις εκτιμήσεις μας και σε ό,τι διέπει τον ανθρώπινο βίο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Αυτά τα δύο σχήματα, της διττότητας και των ιεραρχιών, ενώ φαινομενικά είναι εργαλεία που βοηθούν στην ανάγνωση και εξήγηση του κόσμου μας, μάλλον τελικά μας αποπροσανατολίζουν, μας εγκλωβίζουν στην ανελευθερία, σε λάθος επιλογές και σε ένα συνεχόμενο άγχος.

Αυτό που με βοηθάει να ελευθερώνομαι και να παίρνω θέση, ανεξάρτητα από τη δύναμη που ασκούν αυτά τα δύο σχήματα στην αξιολόγηση και εκτίμηση των καταστάσεων και των ποιοτήτων που εκφράζουμε ως ανθρώπινα όντα, είναι η αναζήτηση της ευθύνης που έχουμε για όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας. Ως μέρη σε όλο και πιο διευρυμένα σύνολα: οικογένεια, γειτονιά, χωριό, πόλη, χώρα, Δύση, Γη. Με το κριτήριο αυτό νιώθω να κινητοποιούμαι εσωτερικά και να έλκομαι από τις δυνάμεις της αγάπης, της κατανόησης, της ελευθερίας και της αλήθειας. Με το παιχνίδι «πού είναι η ευθύνη μου;» κάπως βρίσκω τρόπους να κατανοήσω όλες τις συμβαλλόμενες πλευρές σε αυτό που ζούμε και προπαντός να μη δακτυλοδείχνω φωνάζοντας μόνιμα «οι άλλοι φταίνε».

Ακόμα και αν είναι αδιόρατη η ευθύνη μας και με απειροελάχιστο μερίδιο, νομίζω πως υφίσταται. Αν όντως ισχύει αυτή η παραδοχή, τότε αυτόματα ισχύει και η παραδοχή ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τα πράγματα. Αυτή η επίγνωση λειτουργεί ως κινητήριος μοχλός της ύπαρξης, νοηματοδοτεί και ταυτόχρονα εμπλουτίζει τη ζωή μας.

Ασιτάκα

2 thoughts on “Πραγματικόπιτα

  1. Συγκλονιστικά και τα δύο κείμενα! Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και θαυμάζω πραγματικά την εκφραστική σας δεινότητα! Σας στέλνω την αγάπη μου.

  2. Υπέροχο! Όπως είπε και ο Ν. Καζαντζάκης: Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *